Zemheri.Org

Bahçada Yeşil Çınar
Boyu Boyuma Uyar
Ben Seni Gizli Sevdim
Bilmedim Alem Duyar

Aman Gülüm Nanay
Top Kaküllüm Nanay
Nanay Kibar Yarim
Naynana Naynana

(daha fazla…)

ey gönül bir derde düş kim anda dermân gizlidir
gel karış bir katreye kim anda umman gizlidir

terk edip canı cihanı gey feragat cübbesin
bu feragat cübbesinde sırr-ı sultan gizlidir

değme bir derviş hakire hor görüp hor bakma kim
gönlümün her köşesinde arş-ı rahman gizlidir

muhib ise can u dil bulur hayat-ı cavidan
dervişin herbir sözünde ab-ı hayvan gizlidir

gör bu eşrefoğlu rumi bahr-ı aşkta neyledi
can u başı terk edip can u cihanda gizlidir

Kimi İmre der kimi Emre… Bizce ismi Yunus Baba… Dili ayrı güzel, sesi ayrı, mevki makamı hepsinden ayrı…

Bir kez gönül yıktınısa
Bu kıldığın namaz değil
Yetmiş iki millet dahi
Elin yüzün yumaz değil

Bir gönülü yaptın ise
Er eteğin tuttun ise
Bir kez hayır ettin ise
Binde bir ise az değil

Yunus bu sözleri çatar
Sanki balı yağa katar
Halka matahların satar
Yükü gevherdir tuz değil

(daha fazla…)

devam …

Hâsılım yoh ser-i kûyunda belâdan gayrı
Garazım yoh reh-i aşkında fenâdan gayrı

Ney-i bezm-i gamem ey âh ne bulsan yele ver
Oda yanmış kuru cismimde hevâdan gayrı

Yetti bîkesliğim ol gaayete kim çevremde
Kimse yoh çevrile girdâb-ı belâdan gayrı

Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge
Ne açar kimse kapım bâd-i sebâdan gayrı

Bezm-i aşk içre Fuzûlî nice âh eylemeyen
Ne temettu bulunur bende sadâdan gayrı

dünyanın en güzel beyitlerinde kavurdu aşk-ı sevdayı, nakşetti zihnimize mecnun-u leylayı

Su kasidesi

Saçma ey göz eşkden gönlümdeki odlara su
Kim bu denli dutuşan odlara kılmaz çare su

Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem
Ya muhît olmuş gözümden günbed-i devvâre su

Zevk-i tiğından aceb yok olsa gönlüm çâk çâk
Kim mürûr ilen bırakır rahneler dîvâre su

(daha fazla…)

nicedir unuttuk ustaları… haliyle ağırlaştı kalemlerimiz zayıfladı mürekkebimiz… şimdi tövbe edip önlerinde saygıyla eğiliyoruz tekrar tekrar.

Tûtî-i mu’cize-gûyem ne desem lâf değil
Çerh ile söyleşemem âyînesi sâf değil.

Ehl-i dildir diyemem sînesi sâf olmayana
Ehl-i dil birbirini bilmemek insâf değil.

Yine endîşe bilir kadr-i dür-i güftârım
Rüzigâr ise denî dehr ise sarrâf değil.

Girdi miftâh-ı der-i genc-i ma’ânî elime
Âleme bez-i güher eylesem itlâf değil.

Levh-i mahfûz-ı suhandir dil-i pâk-i Nef’î
Tâb’-ı yârân gibi dükkânçe-i sahhâf değil.

“Benem âşık ki rüsvâlıkda tutdı şöhretim şehri
Yazanlar kıssa-i Mecnûn’u hep yabâne yazmışlar”

Asaf’ın miktarın bilmez Süleyman olmayan
Bilmez kul kadrini alemde insan olmayan

Zülfüne dil vermeyen bilmez gönül ahvalini
Anlamaz hal-i perişanı perişan olmayan…

Ziya Paşa’dan