Zemheri.Org

(I)
geçtiğin yollara
senin adını vermeme
izin vermediler ama
ben bizzati
ankara istanbul arasına
dedim en güzel haliyle
ali’m yolu…

(II)
çıkmaz bir şaşıran
yedi ceddini sayarım da
evrendeki mahlukatın,
halbuki seni sevmek
bilmecesine dolaşmak
bu bıngıldak kainatın…

(daha fazla…)

Dönüyorum sema ile birlikte… Altımda toprak, olanca ağırlığından sıyrılıp hafifliyor. zamandan sıyrılıyorum, her şey şeffaf… ellerimin hareketlerine bir kelebek takılıyor. göğsümün üzerinde birliştirdiğim vakit ellerimi, bakıyorum kelebeğim sakin bir hale bürünmüş. yüreğime yakın bir yerde dudağımdan dökülecek kelimeleri bekliyor. yavaşlıyorum her şey beyazlaşmaya başladığı vakit. sonra renkler beliriyor beyazlığa inat: kırmızı… her şeyden daha kırmızı… kızıl bir kırmızı… hu diyorum erenler, ya hu! ‘nerededir ali? ‘

erenler bana bakar,
benim gözlerimde yaş,
ali der dilim hasan,hüseyin
bende söz biter
kızıl bir kana bulanır yüzüm
yüreğimde sahra yelleri,
yanar dururum,
döner dururum ali aşkına…

(II)
kimden yana döndü ali’m? bilen var mı? gören var mı? duyan var mı? doğru, dedi erenlerden bıyıkları sigaradan sararmış olanı, ‘doğrudan yana…’ doğru ne dedim ey evliya doğru ne ki? bak oğlum dedi? tanrı tek mi? evet dedim? ya muhammet senin resulün mü? evet dedim? peki dedi, kur’an yoldaşın mı? her zaman dedim. işte ali dedi, ali bunlardan yana döndü. şimdi bildin mi ali hangi yana döner?

döndü ali’m,
can ali’im…
yol bildik mi yolunu…
biz dedik, biz ali’deniz…
ali’nin yolu yolumuzdur dedik…
yüreğimiz yandı kerbela’da…
bir daha can yakmayız dedik…
biz insanız dedik…
toprak bizde öz dedik…
ama ellerimizle torağa can verdik…
ellerimizle kazıdık mı toprağı?
iş tuttuk mu ali’nin gözlerine bakarken?
bir olduk mu her şeyden öte?
kardeş kardeşi kırarken,
durun ali böyle dememişti dedik mi birbirimize?
demedik…
evler dolusu cem eyledik…
boyumuzca ali’yi resimlerde seyrettik…
günler sürdü semah döndük…
ama asıl olması gerekenleri bir köşeye sıyırıverdik…
dara çıktık,
gönül kırdıklarımıza yüzümüzle güldük,
çıktık sonra sırtımızı çevirdik…
ali’m böyle dememişti…

nerede yol bitiyordu bilmiyordum
ellerimle toprağı hissederken
sen çekip gidiyordun, ben kar kaplı bir sokakta…
lanetler okumalıydım aslında sana
içim parça parça acırken…
hatıralar yok şimdi yalnızca kinim
aslolan sensizlikmiş anladım ve ben artık
nergis kokulu bir sevda değilim…

ellerinin vuslatındayım, rüyalarım ilk muhabbet,
eskimek viranelik, razıyım, ilmin marifet
eller varsın rücu iletsin muradıma
eğer varsan, rüyalarına itilmek marifet

marifet ilmindeyim razılık versin ellerin
muradım işledim rüyalarımda varakla endamına
muhabbet ister, rüzgarını vurur eteklerin
marifet istemekteyim razıyım varsan eskimeye

bir masal yazılır mı
iki çift gözün birbirini
bu kadar özlemesinden?
adı sinemre…
her tekmilinde
aynı heyecan,
ilk dans yahut ilk öpüşme gibi
çalarken fasl-ı muhabbette
‘bak yeşil yeşil’…
bir masa başında
söylenen onca güzel sözden
bize kalan,
seyreylemek ruhun yaşadığı fırtınaların
aşka benzemesini.
adı sinemre…
güzelliği kendinde…

beyaz tüllerin ardında
saray bahçelerinde sıkılmış
harem hurileri gibi
gelmedin sen bana…
etten, kemikten
ve
kavganın ortasında
-ki bu biraz daha insanca yaşamak içindi-
gülümserken tanıdım ben seni.
şimdi geçmişimde
devrimlerim evrimleşip
biraz daha insanca sevebilmek için
ve kardeşliği bir kenara bırakıp
yürüyorum tenimin güneş görmemiş beyazlığında…
tut ki ben bir hükümdarım
ama sofrasında
kuru soğana talim
ve adil
ve acıması olan
ve insan
ve babadan kalanla değil
kendi yüreğinin azametiyle,
bir tek tanrı’dan değil
kuldan da korkusu olan,
gözleri parlayan,
güne bakanda mutlu
geceleri huzurlu
cellatlarla değil
şairlerle dolanan
bir hükümdar…
devrimlerim büyüdü
evrimleştim gözlerinde…
ki biraz daha sevebilmek için dünyayı
tüm çabam…

adı devrim,
sokaklarda çatışmaya,
hayatta kavgaya benzer gözleri.
gülümser içinde büyüyen çocuğa inat…
adı devrim
gözleri toprak,
teni bahar kokar,
yeniler elinin değdiği her yeri.
adı devrim,
alemde sultan,
yürekte ferman,
dağlarda bir kardelen, içindeki soğuğa inat.
adı devrim,
ne sözde ne gözde yalan,
gerçekler alınyazısı,
taştan değil
candan, kandan, kavgadan…

bir kız yatar masamın üzerinde
gözleri çekik,
kollarında bakraçlar…
döner durur eteğinde
mavi bir yel değirmeni.

bir adam durur değirmenin önünde
gözleri mavi,
saçları toprak…
bakar ve anlayamaz
değirmenin gözlerine neden benzediğini.

hayat bu ya,
taşıtır da eteklerinde
çekik gözlü bir kıza
mavi bir yel değirmenini,
anlatamaz adama
değirmenin gözlerine neden benzediğini.

göbeğimin kesildiği günden bu yana
acı çekmenin de bir sonu varmış
dediğim gündür
senin gönlüme düşüşün…

hoşgeldin…
başım üstünde yerin var…

muammanın diğer adı aşk
en edepli haliyle zati
o da yaman bir çelişki…
’sonsuza kadar seveceğim’
ile
‘çeker giderim’ arasında
var olan mesafen
bil ki yalnızca 30 meridyen…

bir gece yanlışlar çıkıp
kestiler yolu
fırtınaydı esip gürlediğin
sesi kesildi kaldı tozu…

biline…

3 kadın sevdin şair,
ilkinin memeleri apaktı…

3 kadın sevdin şair,
birinin sol yanı hep karanlıktı…

3 kadın sevdin şair,
bu sonuncusu pek bir ufaktı…

3 kadın sevdin şair,
sahi şairliğin ne işe yaradı?

yaklaştıkça çare tüketen bir yolun
canhıraş hatırlanışı
geciktirmez dua etmek bir peygamber misali
yazılmış kaderi.
gün biter
menzil gelir çöker, bir genç ölüm
yahut amansız bir sızı gibi.
sayılır saatler, an parlar bir elmas misali
ol gök ol yer
bir zindandır artık
sense mahkum 25. saate…

ben sende can,
sen bende canan,
dokundukça kudret bulan,
yardan tutunup
yari kucaklayan,
ben turan,
senden gayrısında koca bir yalan,
vuruldukça kanayan,
sen ağladıkça kapanan,
ağlayan,
sevincini yüreğinde saklayan,
sorgusuz gecelerde
muammasını taşıyan
bir kadın seviyorum…

dokunmayın bana dostlar
ben ak memelerde gülümsüyorum…