Dönüyorum sema ile birlikte… Altımda toprak, olanca ağırlığından sıyrılıp hafifliyor. zamandan sıyrılıyorum, her şey şeffaf… ellerimin hareketlerine bir kelebek takılıyor. göğsümün üzerinde birliştirdiğim vakit ellerimi, bakıyorum kelebeğim sakin bir hale bürünmüş. yüreğime yakın bir yerde dudağımdan dökülecek kelimeleri bekliyor. yavaşlıyorum her şey beyazlaşmaya başladığı vakit. sonra renkler beliriyor beyazlığa inat: kırmızı… her şeyden daha kırmızı… kızıl bir kırmızı… hu diyorum erenler, ya hu! ‘nerededir ali? ‘
erenler bana bakar,
benim gözlerimde yaş,
ali der dilim hasan,hüseyin
bende söz biter
kızıl bir kana bulanır yüzüm
yüreğimde sahra yelleri,
yanar dururum,
döner dururum ali aşkına…
(II)
kimden yana döndü ali’m? bilen var mı? gören var mı? duyan var mı? doğru, dedi erenlerden bıyıkları sigaradan sararmış olanı, ‘doğrudan yana…’ doğru ne dedim ey evliya doğru ne ki? bak oğlum dedi? tanrı tek mi? evet dedim? ya muhammet senin resulün mü? evet dedim? peki dedi, kur’an yoldaşın mı? her zaman dedim. işte ali dedi, ali bunlardan yana döndü. şimdi bildin mi ali hangi yana döner?
