Zemheri.Org

beyaz tüllerin ardında
saray bahçelerinde sıkılmış
harem hurileri gibi
gelmedin sen bana…
etten, kemikten
ve
kavganın ortasında
-ki bu biraz daha insanca yaşamak içindi-
gülümserken tanıdım ben seni.
şimdi geçmişimde
devrimlerim evrimleşip
biraz daha insanca sevebilmek için
ve kardeşliği bir kenara bırakıp
yürüyorum tenimin güneş görmemiş beyazlığında…
tut ki ben bir hükümdarım
ama sofrasında
kuru soğana talim
ve adil
ve acıması olan
ve insan
ve babadan kalanla değil
kendi yüreğinin azametiyle,
bir tek tanrı’dan değil
kuldan da korkusu olan,
gözleri parlayan,
güne bakanda mutlu
geceleri huzurlu
cellatlarla değil
şairlerle dolanan
bir hükümdar…
devrimlerim büyüdü
evrimleştim gözlerinde…
ki biraz daha sevebilmek için dünyayı
tüm çabam…