Zemheri.Org

vakti gelmişti vakitsiz gecelerin o bitmek tükenmek bilmeyen ızdırabı
şimdi yine soğuk damlalar saracak gözlerimi pişmanlığı en yoğun zifiri karanlıklarında
sürçü-lisan edecek edepsiz ebedi ömrüm ve ben yine af dileyeceğim senden
hayatın sızısı sızacak derinliklerime adab-ı mahşer yeri gibi ızdırab dolacak bedenim
kaç kişi daha yanar böyle ve kaç ki daha ağlar sayemde
sınırı varmıdır katılığın yada limitini mi aştık gaddarlığın
kim yakabilir ki böyle ve kim acıtır bir yavrunun masum bakışlarını
oysa ihbar ediyorum kendimi pişmanlığın en zifiri karanlıklarına
mutlak saltanat hayalleri benimkisi
umut dolduryorum yarınlara ve düşlüyorum fethettiğim mecraları
nekadarda boşaltılmış olsada kendimce dolduruyorum sokakları
oysa dünden kalan bir eksik bozuyor bütün kimyamı
çok değil yeni unuttuğum unutmak istediğim seni
koyacak bir duvar bulamıyorum
dedim ya pişmanlık bu benimkisi
sırat köprüsü kadar ince bir ip üzerine kurulu bir odada
pişmanlıklarla dolu duvarlara koyamıyorum seni
hatırlamazmısın duvarlarım gözyaşlarınla dolu