şimdi herşey seni hatırlatıyor…
ne yana baksam hoş bir edayla bakıyorsun,
nekadar da solgun ve bi okadar masum.
rüzgarın tam da bittiği sırada
anlamsız bir esinti karşılıyor gözlerimi
inceden buğulanıyor
ismini yazmak istiyorum ve birden kayboluyor bakışların
heybemden küfürler çıkarıyorum
sokaklara saçıyorum ve sen yine bakıyorsun, anlamsız ve bir okadar da masum.
beklemeye başlıyorum seni
karaköy iskelesinin o karmakarışık, mozaik mecralarında
sonra anlamlı bakışlar yakalıyor beni karaköyün koyu mavi duvarlarında
aklıma geliyorsun
ve içimden tekrar ediyorum
seni sevmek karaköy iskelesinde vapur beklemek gibi bir şey
çok basitmiş gibi görünebilir
ama nerden bileceksin ki
o vapur beni sana getirir.
şimdi herşey seni anımsatıyor.
beyoğlunun sonu gelmez sokaklarında
alaturka bir müzik çalıyor.
kendimi kaybedercesine eşlik ediyorum bir sokak sonra değişiyor tüm sokak
eski halinden eser kalmamışcasına
alay ediyor ışıklar
ve birden nevizadede buluyorum kendimi
çok soğuk insanlar karşılıyor etrafımı
ürperiyorum ara ara ve tutacak bir el arıyorum
sonra ellerin koşuyor yardıma
hesapsiz sualsiz
karşılıyor ellerimi. gizlice coşku sarıyor etrafımı
yaşananlar oyunmuşcasına
ellerim nezaman boş kalsa
korkunun üstüne gideceğim ve nevizade akşamlarında seni hep bekleyeceğim
